Bliskość nie znika z dnia na dzień. Najczęściej oddalamy się od siebie małymi krokami. Nuklearnymi słowami, które mają duży zasięg rażenia. Domysłami. Obroną. Milczeniem. Powtarzającymi się kłótniami, które kończą się tak samo — bez rozmowy naprawczej.
Pracuję z parami rozumianymi jako:
- partnerki i partnerzy biznesowi;
- małżonkowie i pary w związkach partnerskich;
- mama i córka, ojciec i syn;
- siostry i bracia;
- przyjaciółki i przyjaciele;
- po prostu dwoje ludzi, którym zależy na swojej relacji.
Pomagam rozpoznawać schematy, które oddalają od siebie ludzi.
Zapraszam do odważnej komunikacji opartej na potrzebach — takiej, która pozwala usłyszeć siebie nawzajem. Jednocześnie transformuje słowa nuklearne i zachowania, które mają duży zasięg rażenia, takie jak zastraszanie, zawstydzanie czy obwinianie.
Ważnym elementem tej pracy są również rozmowy naprawcze. Tworzą one bezpieczną przestrzeń do zatrzymania się przy tym, co wydarzyło się między ludźmi — nie po to, aby szukać winnego, lecz aby zrozumieć wpływ swoich działań, empatycznie usłyszeć uczucia i potrzeby każdej ze stron, uważnić czyjeś doświadczenie i odbudować możliwość kontaktu.
Czy zdarza Ci się, że…
- od miesięcy kłócicie się o to samo?
- jedna osoba wycofuje się, a druga coraz mocniej naciska?
- zamiast rozmowy pojawia się obrona, krytyka albo milczenie?
- coraz trudniej powiedzieć, czego naprawdę potrzebujecie?
- więcej energii wkładacie w udowadnianie racji niż w próbę zrozumienia?
- tęsknicie za bliskością, ale nie wiecie, jak do niej wrócić?
- wydarzyło się coś, co podważyło zaufanie, i trudno Wam wrócić do rozmowy?
- przeprosiny padły, ale wciąż pozostaje coś niewypowiedzianego?
Od oddalenia do bliskości
Bez szukania winnego. Tropimy schematy. Przyglądamy się temu, co dzieje się między Wami w chwili napięcia.
- Co uruchamia kłótnię?
- Jak wygląda dynamika, kiedy jedno z Was chce rozmawiać, a drugie milknie?
- Jakie potrzeby pozostają niewypowiedziane?
- Co każde z Was próbuje chronić?
- Jaki wpływ miały „słowa nuklearne” i zachowania na drugą osobę?
Kiedy zaczynacie rozumieć własne reakcje i reakcje drugiej osoby, pojawia się przestrzeń na nowy sposób rozmowy. Chodzi o to, aby pięknie się różnić, czerpać z różnorodności bez utraty kontaktu. A kiedy doszło do zranienia — o stworzenie warunków do rozmowy naprawczej, która pomaga odbudowywać nadzieję na trwałą zmianę, zaufanie i moc.
Czego nauczycie się o sobie i o sobie nawzajem?
Podczas spotkań będziecie uczyć się:
- rozpoznawać schematy swoich kłótni;
- zauważać reakcje i kontrreakcje;
- odróżniać emocje od ocen;
- mówić o potrzebach zamiast o winie;
- słuchać z ciekawością zamiast przygotowywać kontrargumenty;
- stawiać granice bez zawstydzania;
- prowadzić rozmowy naprawcze po zranieniu;
- brać odpowiedzialność za wpływ swoich działań;
- wracać do rozmowy o potrzebach po konflikcie;
- budować większe poczucie bezpieczeństwa w relacji.
Jak wyglądają spotkania?
Najpierw wspólnie przyglądamy się temu, co dzieje się w Waszej relacji. Nie zatrzymujemy się na tym, kto co powiedział. Szukamy wzorców. Rozpoznajemy momenty, w których kontakt zamienia się w obronę.
Jeżeli w relacji pojawiło się zranienie, zapraszam Was również do rozmowy naprawczej — procesu, który pomaga nazwać wpływ wydarzeń, usłyszeć potrzeby obu stron i wspólnie odpowiedzieć na pytanie: „Co jest nam potrzebne, aby móc pójść dalej?”.
Każde spotkanie jest okazją do praktykowania ciekawości, odwagi, szczerości i empatii — nie tylko wobec drugiej osoby, ale również wobec siebie.
Jaka jest moja rola?
Pomagam zobaczyć mechanizmy, które sprawiają, że oddalacie się od siebie, choć oboje często pragniecie tego samego — być usłyszanym, ważnym i bezpiecznym.
Łączę wiedzę z zakresu:
- Porozumienia z Mocą;
- Internal Family Systems (IFS);
- teorii przywiązania;
- autonomicznego układu nerwowego;
- mediacji opartej na potrzebach;
- sprawiedliwości naprawczej.
Rozmowy naprawcze nie polegają na wymuszeniu przeprosin ani przekonaniu kogokolwiek do zmiany. Ich celem jest stworzenie warunków, w których każda osoba może powiedzieć o swoim doświadczeniu, usłyszeć wpływ swoich działań i wspólnie zdecydować, co pomoże odbudować zaufanie.
Co może się zmienić?
Mogę stworzyć przestrzeń, w której nauczycie się:
- szybciej rozpoznawać początki konfliktu;
- zatrzymywać eskalację;
- mówić o tym, co naprawdę ważne;
- prowadzić rozmowy naprawcze po zranieniu;
- odbudowywać zaufanie;
- wracać do siebie po trudnych rozmowach;
- budować relację opartą na większym zaufaniu, bliskości i odpowiedzialności.
Zaproszenie
Bliskość rodzi się z odwagi, by rozmawiać również wtedy, gdy jest trudno.
Czasem oznacza to nauczenie się nowego sposobu wyrażania uczuć i potrzeb, najczęściej bez używania uczuć rzekomych, które przenoszą odpowiedzialność na innych. Czasem potrzebna jest rozmowa naprawcza, która pozwala zatrzymać się i uważnić zranienie, aby odbudować zaufanie oraz poczucie, że każda osoba jest widziana i słyszana.
Jeżeli chcecie przyjrzeć się schematom, które Was od siebie oddalają, i uczyć się bycia w relacji opartej na potrzebach, zapraszam Was do wspólnej pracy.